W końcu udało mi się przeczytać książkę Michała Figurskiego pod tytułem „Najsłodszy. Autobiografia”. Autor tej publikacji choruje na cukrzycę typu 1. Przeszedł udar mózgu, a przede wszystkim przeszczep trzustki oraz nerki.
Sama jestem diabetykiem od 6. roku życia. Właśnie z powodu choroby trafiłam w szkole podstawowej do klasy integracyjnej, co miało mi pomóc w jej zaakceptowaniu. Czy tak się stało? Absolutnie nie! Nauczyłam się ukrywać, że choruję. Do tej pory zdarza mi się rezygnować z wyjęcia glukometru w miejscu publicznym – wolę wrócić do domu i podać większą dawkę insuliny. Czy to dobre zachowanie? Oczywiście, że nie.
Niestety, mimo że cukrzyca jest chorobą cywilizacyjną, wiedza społeczeństwa na jej temat jest znikoma. Wielokrotnie, gdy podawałam insulinę w parku czy autobusie, słyszałam wyzwiska – brano mnie za narkomankę, która „daje sobie w żyłę” na oczach innych. W moim życiu pojawiły się też inne trudności – po przechorowaniu COVID-u straciłam pamięć. Gdyby nie moi ukochani rodzice, pewnie nigdy by nie wróciła. Z całego serca chcę im podziękować: Mamo, Tato – dziękuję, że w tym trudnym momencie byliście ze mną. Michałowi Figurskiemu również pragnę podziękować za opisanie swojej drogi. Dzięki tej książce inni diabetycy mogą zobaczyć, jak ktoś inny radzi sobie z diagnozą i – co najważniejsze – poczuć, że nie są w tym sami. Z całego serca polecam tę lekturę każdemu, bo naprawdę warto.
Pozdrawiam,
Czytająca Książki 1995
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz